W 1508 leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego.
Pierwszy zapis związany z miejscowością pochodzi z 1388 z dokumentu, który podaje informację, że Janusz ze Stobnicy wraz ze swoim siostrzeńcem Adamem z Gorzkowa przegrał spór sądowy z Ofemią. Kolejny z 1400 mówi o tym, że Trojan ze Żdżar dowodził przed sądem, że nie dokonał zniszczeń we wsi Wawrzyńcowi ze Stobnicy.
W 1400 właścicielem miejscowości był wojewoda poznański Sędziwój Świdwa z Szamotuł herbu Nałęcz. W 1403 pozwał on Wincentego z Obrzycka o to, że zranił jednego z jego poddanych ze Stobnicy. Synem Sędziwoja był kasztelan międzyrzecki Wincenty, który miał córkę Małgorzatę z Szamotuł. Została ona wydana za Wacława II księcia raciborskiego, z którym miała córki Helenę i Katarzynę. Stobnica wraz z okolicznymi wsiami stanowiła oprawę wienną Małgorzaty i potem majętności te dziedziczyły rodziny ich mężów: Ostrorogowie oraz Danaborscy ponieważ w skład dóbr posagowych córek Małgorzaty wchodziła Stobnica z okolicznymi wsiami.
W 1402 Jan zwany Kazirola lub Slapirola był wójtem Stobnicy i toczył spór z Bodzętą z Sołacza o łąkę. W 1419 wójt stobnicki Dobiesław odnotowany został jako świadek sądowy.