W 1475 miejscowość należała do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego, a w 1508 do parafii Pczew.
W 1466 odnotowany został imiennie Piotr zwany Kozieł sołtys Stoków, który okazał biskupowi poznańskiemu Andrzejowi Bnińskiemu dokument pergaminowy szlachcica Marcina Jarogniewskiego z Konina koło Pniew gdzie w latach 1426-57 występuje ww nim jako tenutariusz pszczewski na sołectwo w Stokach. Sołtys prosi o jego potwierdzenie, a biskup stwierdza, że dokument nie jest podejrzany i przyznaje mu, oraz jego następcom, 2 łany o szerokości 10 prętów, 3 ostrowy, na których ma wysiewać 4 ćwiertnie zboża jakiego chce. Biskup daje także sołtysowi trzeci łan oraz zarośla w Stokach nowo wykarczowane.
Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1478 Stoki odnotowano w wykazie zaległości podatkowych. W 1508 odnotowano pobór od 13 półłanków po 3 grosze, od karczmy 7 groszy. W 1509 pobór od 13 półłanków, sołtys płacił z jednego łana, a od karczmy pobrano 3 grosze. W 1510 pobór od 14 półłanków. W 1563 pobór od 4,5 łana, jednego łana sołtysiego oraz karczmy dorocznej. W 1580 miał miejsce pobór od 6,5 łana, 4 zagrodników, 2 komorników i od kowala. W 1564 w Stokach było 20 łanów w tym 9 osiadłych, 3 łany sołtysie, 7,5 łanów opuszczonych.