Z łanów osiadłych płacono czynsz po 24 grosze, ćwiertnię owsa, 2 koguty, 30 jaj. Jeżeli łany opustoszałe były dzierżawione, to płacono z nich po 24 groszy. Z łanów sołeckich z tytułu służby sołtys dawał 2 floreny 4 grosze, a karczmarz płacił 24 grosze oraz opłatę zwaną "stawne" pobieraną zwyczajowo. W sumie dochód z Stoków wyniósł w 1580 10 grzywien, 16 groszy, 18 kogutów, 9 ćwiertni owsa, 4,5 kopy jaj.
W 1580 wieś duchowna Stok była własnością biskupa poznańskiego. Położona była w kluczu Pszczew w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 27.. W XVII wieku została zniszczona w czasie potopu szwedzkiego, a ludność zdziesiątkowana przez epidemię dżumy.
Po II rozbiorze Polski Stoki znalazły się w zaborze pruskim. Skonfiskowano dobra biskupie, jednak pszczewskie probostwo zachowało tutaj pięćsethektarowy folwark. W XIX wieku miejscowość odnotowana została przez Słownik geograficzny Królestwa Polskiego pod nazwą "Stoki", "Stok" oraz "Stokki", a także pod zgermanizowaną, urzędową nazwą "Stocki". Odnotowano istnienie miejscowej szkoły. Wieś przynależała do okręgu pocztowego i parafii w Pszczewie.