Gdy ze skruchą powraca do zakonu, odkrywa, że pod jej nieobecność posąg Matki Boskiej ożył i zajął jej miejsce w celi, zastępując mniszkę przy zakonnych posługach. W swojej inscenizacji Reinhardt zerwał całkowicie z tradycyjnym ukształtowaniem przestrzeni scenicznej: widzowie siedzieli w kręgu, w którego centrum odgrywano spektakl. Sala, w której wystawiano spektakl, przypominała wnętrze gotyckiej katedry, z barwnymi witrażami, które bladły, gdy akcja przenosiła się poza obręb klasztoru, a rozświetlały się, gdy powracała do strefy sakralnej.
Do spektakli monumentalnych trzeba zaliczyć też Króla Edypa, którego premiera odbyła się we wrześniu 1910 roku w sali koncertowej w Monachium, a który grany był później w cyrku Schumanna w Berlinie. Do widowiska zaangażowano setki statystów odgrywających mieszkańców Teb. Również w cyrku Schumanna Reinhardt wystawiał Jedermanna – niemiecką adaptację średniowiecznego angielskiego moralitetu Everyman (Każdy), dokonaną przez Hugona von Hofmannsthala. Kolejnym krokiem Reinhardta było wyprowadzenie spektaklu z murów teatralnych. W 1920 wystawił Jedermanna na rynku w Salzburgu, czyniąc z przestrzeni miejskiej scenerię dramatu.