Tekst dramatyczny w inscenizacjach Reinhardta stawał się tylko jednym z elementów spektaklu. Szczególną rolę odgrywały elementy wizualne: światło, scenografia, ekspresywne aktorstwo. Reinhard współpracował z wybitnymi dekoratorami: Ernstem Sternem, Karlem Walserem, Alfredem Rollerem. Sam będąc aktorem, szczególnie bacznie kontrolował grę swoich aktorów, dążąc do wydobycia indywidualnych cech każdego z nich. Punktem dojścia tych eksperymentów były wystawiane od 1910 roku pantomimy: barwne widowiska bez słów, przepełnione, tańcem, gestem, zaskakujące świetlnymi sztuczkami. Pierwszą premierą tego typu była wystawiona w 1910 w Kammerspiele baśń wschodnia Sumurun, ze scenografią stylu kabuki Emila Orlíka. Cieszyła się ona tak dużym powodzeniem, że Reinhardt odbył z nią międzynarodowe tournée do Paryża, Londynu i Nowego Jorku.
Osobny rozdział w działalności Reinhardta stanowią monumentalne spektakle grane w plenerze, w naturalnych wnętrzach lub na wielkich arenach. Do najbardziej znanych widowisk tego typu należy Das Mirakel według tekstu modernistycznego poety Karla Vollmöllera. Grany był od 1911 do lat 30. w Europie i Stanach Zjednoczonych. Jest to opowieść o mniszce, która uwiedziona przez amanta porzuca klasztor.