W 1603 Wawrzyniec Goślicki biskup poznański uznał ten przywilej za prowadzący do umniejszania dóbr kościelnych ale mimo tego potwierdził nadanie ziemi na prawie lennym Andrzejowi Kociębie, ówczesnemu posiadaczowi oraz jego spadkobiercom w linii męskiej, zobowiązując ich jednocześnie do oddawania w naturze dwóch dobrych kapłonów rocznie.

Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1510 w Sułkowicach, wsi biskupstwa poznańskiego było 11,5 łana osiadłego oraz 5,5 łana opuszczonego, a także 4 łany sołeckie. W 1530 pobrano podatki od 9 łanów, a sołtys zapłacił 6 groszy od jednego łana. W 1563 miał miejsce pobór od 14,5 łana, 3 łanów sołeckich, 3 komorników oraz karczmy dorocznej. W 1564 w Sułkowicach odnotowano 19 i 1/4 łana. Z każdego łanu osiadłego chłopi oddawali po jednej grzywnie i 8 groszy czynszu, a także w naturze po 4 ćwiertnie owsa, dwa kapłony, dwa koguty, 10 jaj. We wsi były również dwa łany opuszczone, z których płacono po jednej grzywnie i 8 groszy czynszu. Z pozostałych 5 łanów opuszczonych uprawiający je oddawali tylko po jednej grzywnie. Z 6 łanów opuszczonych płacono robociznę tzw. „robotne” po 2 talary, a z siódmego tylko dwa floreny. Z dwóch ogrodów opuszczonych we wsi mieszkańcy płacili 26 groszy.