Po śmierci Małgorzaty Austriackiej Karol V, wbrew jej radom, wprowadził w Niderlandach wiele reform mających na celu wzmocnienie władzy centralnej.
W 1531 utworzono trzy rady, zwane przybocznymi, które miały pomagać w sprawowaniu rządów: Rada Państwa, składająca się z przedstawicieli arystokracji, miała zajmować się sprawami politycznymi, Rada Prywatna, grupująca prawników, otrzymała uprawnienia legislacyjne i sądownicze oraz Rada Finansów, która czuwała nad stanem finansów państwa.
Dążenia do centralizacji związane były z dążeniem do jednoczenia ziem Niderlandów, powiększonych o Tournai, Fryzję (1523) i Utrecht (1548). Jedność zdobytych ziem potwierdził w 1548 sejm w Augsburgu, na którym zjednoczone Niderlandy uznano za kraj wchodzący w skład Rzeszy. Rok później ogłoszono sankcję pragmatyczną, regulującą w identyczny sposób sprawy sukcesji we wszystkich prowincjach. Tym samym trzymilionowe Niderlandy (Siedemnaście Prowincji) zostały ściśle związane z Habsburgami hiszpańskimi, uzyskując niezależność zarówno od Francji, jak i cesarstwa niemieckiego. W 1555 Karol V abdykował, pozostawiając Niderlandy swemu synowi Filipowi II, który czuł się jednak na tych ziemiach obcoEncyklopedia historyczna świata, t. VIII, wyd.