W 1518 zawarto ugodę sądową pomiędzy opatem lubińskim Błażejem a właścicielem Radomicka Piotrem Radomickim w sprawie budowy nowego młyna. Przy okazji opisano relacje własnościowe oraz okolicę obu wsi. Ustalono, że Błażej przy pierwszej budowie miał dać dwa kamienie młyńskie i żelaza do kół wodnych, a młynarz miał sam zbudować młyn. Radomicki zobowiązał się do wykopania rowu oraz ogrodzenia ziemi koło młyna, tak aby zwierzęta młynarza nie czyniły szkód ludziom z Targowiska. Grunt, na którym miała stanąć budowla, nie miał należeć do Radomicka, ale pozostać własnością opata. Natomiast grunt ogrodzony ma być wspólnie wykorzystywany przez ludzi z Targowiska oraz korzystających z młyna. Młynarz miał być poddanym dziedziców z Radomicka. Brzeg oraz połowa rzeki miała, tak jak to było wcześniej, należeć do opata, ale staw miał już należeć do Radomickich. W przypadku gdy młyn i staw zostałyby zlikwidowane wtedy połowa miejsca po nim przekształcona miała być na pastwisko należące do Targowiska. Z pracy młyna Radomiccy mieli płacić rocznie opatowi mąką z 18 miar pszenicy. W umowie określono, że jeśli młyn spłonąłby z winy młynarza lub Radomickich, mieli go na własny koszt odbudować, a gdyby spłonął bez ich winy, opat ponownie da na budowę kamienie oraz żelaza, Radomiccy dadzą drewno, a młynarz odbuduje na swój koszt.