W 1277 książę wielkopolski Przemysł II zwolnił wsie klasztoru lubińskiego, w tym Radomicko od powinności opolnych, wyłączając wieś z opola krzywińskiego i tworząc z nich osobne opole złożone tylko z wsi klaszt. Według falsyfikatu spisanego w 1302 książę Przemysł II w 1294 potwierdził posiadłości klasztoru lubińskiego, a w tym także posiadanie m.in. Radomicka z połową młyna oraz stawu. W 1376 Targowisko notowane było jako wieś należąca do klasztoru lubińskiego. W 1393 król polski Władysław Jagiełło uwolnił od podatków oraz innych powinności zniszczone przez wrogów Królestwa Polskiego dobra klasztorne benedyktynów lubińskich, a w tym m.in. Targowisko.
Od połowy XIV wieku benedyktyni lubińscy procesowali się z lokalna szlachtą o majętności w Targowisku w tym o młyn oraz staw. Spór ten powtarzał się w kilku odsłonach aż do XVI wieku. W 1355 sąd ziemski poznański przysądził opatowi lubińskiemu połowę młyna oraz stawu w Radomicku, leżących od strony zwanej Targowisko, wbrew roszczeniom Dobiesława oraz Tomasza z Zieleńca (wsi w powiecie pyzdrskim), oraz ich rodzeństwa. W 1449 woźny sądu ziemskiego zeznał, że ustawił 29 kopców na granicy między Mórkowem a Smyczyną, poczynając od Krzycka, a kończąc na dziedzinie zwanej Targowisko. W 1513 odnotowany został „Wielki Młyn” w Radomicku leżący na granicy Radomicka i Targowiska.