Wynik niższy od 2,0 mmol/l świadczy o hipolaktazji.

Testy oparte na badaniu moczu Bada się poziom galaktozy (podobnie jak przy badaniu surowicy krwi) w moczu po uprzednim podaniu pacjentowi 50 g laktozy z etanolem. Próbkę moczu pobiera się 40 minut od spożycia płynu. Przy wykorzystaniu tej samej metody częściej stosuje się dużo wygodniejsze testy paskowe. Brak zmiany koloru paska świadczy o nietolerancji laktozy.

Testy genetyczne Genetyczna diagnostyka nietolerancji laktozy związana jest z poszukiwaniem mutacji w genie kodującym laktazę (LCT), która występuje w hipolaktazji pierwotnej. Analizowane są dwie pozycje w genie LCT: 13910 i 22018 i występujące w nich polimorfizmy.

Metody badania bezpośrednie W celach raczej badawczych stosuje się bezpośrednie (inwazyjne) badanie aktywności laktazy poprzez biopsję ściany jelita i oznaczanie wskaźnika laktoza–sacharoza (metoda Dahlqvista). Metoda ta uważana jest za najlepszą w diagnostyce tego schorzenia, lecz rzadko stosowana w warunkach klinicznych ze względu na inwazyjność i koszty analiz.

Obecność laktazy można również określać metodami immunohistochemicznymi przy użyciu przeciwciał monoklonalnych lub metodami enzymohistochemicznymi.