Historia badań nad nietolerancją laktozy 1921 – J. Howland opisuje u dzieci przypadki poinfekcyjnej nietolerancji laktozy. 1959 – A. Holzel opisuje rodzeństwo z ciężką wrodzoną nietolerancją laktozy. 1960 – J. Haworth i J. Ford, a w 1962 roku van der J. Kamer i H. Weijers stwierdzają istnienie związku pomiędzy poinfekcyjnymi biegunkami a płaską krzywą po laktozie, oraz poprawę po wyłączeniu laktozy z diety. 1961 – D. Miller i R. Crane stwierdzają, że laktaza jest wytwarzana w rąbku szczoteczkowym błony śluzowej jelita cienkiego. 1962 – A. Dahlqvist opisuje metodę pomiaru laktazy w bioptatach błony śluzowej jelita. 1963 – A. Dahlqvist i S. Aurichio opisują pierwotny niedobór laktazy typu dorosłych.

Leczenie i profilaktyka Zasadniczo nie ma opracowanych metod leczenia nietolerancji laktozy, jedynie profilaktyka wymagająca stosowania diety.

Przy wrodzonej nietolerancji wymagana jest dieta przez całe życie.