mały|Katedra Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach Diecezja siedlecka (łac. dioecesis siedlecensis) (wcześniej diecezja janowska (1818–1867/1889)) – jedna z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii lubelskiej w Polsce.
Historia 30 czerwca 1818 roku na mocy bulli papieża Piusza VII Ex imposita Nobis została erygowana diecezja janowska, z wydzielonego terytorium diecezji lubelskiej, w granicach województwa podlaskiego. Siedzibą biskupa był Janów Podlaski. W 1819 roku pierwszym biskupem diecezji został bp Feliks Łukasz Lewiński, który w 1821 roku zamieszkał w zakupionym majątku Zakrze, koło Łosic. Podzielił diecezją na 11 dekanatów: bialski, garwoliński, janowski, łaskarzewski, łukowski, międzyrzecki, parczewski, siedlecki, stężycki i węgrowski. Utworzył oficjalaty w Międzyrzecu Podlaskim i Węgrowie. Było wówczas dwa seminaria duchowne w Janowie i WęgrowieDzieje diecezji.
W 1826 roku biskupem janowskim został Jan Marceli Gutkowski, który prowadził walkę z rządem rosyjskim w obronie wiary i praw kościoła. Konflikt ten spowodował, że kwietniu 1840 roku został aresztowany i wywieziony Ozieran w guberni mohylewskiej. W 1842 roku zrzekł się biskupstwa. W latach 1840–1856 diecezja nie posiadała biskupa.