Wyczerpanie stron konfliktu thumb|left|Paragwajska obsługa karabinu maszynowego Boliwijskie siły pancerne okazały się bezużyteczne w terenie porośniętym buszem i roślinnością typu kebraczo i ciągle zależne były od piechoty, która musiała im torować drogę. Ponadto zaopatrzenie w ogromne ilości wody i benzyny napotykało na trudności w tym bezdrożnym terenie. Bardzo wysokie temperatury powodowały, że załogi czołgów boliwijskich otwierały wszystkie włazy w swoich pojazdach. Paragwajczycy wkrótce zaczęli to wykorzystywać; łatwo doprowadzali do otoczenia czołgów, a następnie niszczyli je granatami.
Mimo że Boliwia całkowicie panowała w powietrzu, to indolencja jej dowództwa powodowała złe wykorzystanie lotnictwa. Ignorowano całkowicie dane ze zwiadu lotniczego – ważnego w tym trudnym terenie. Boliwijczycy wykorzystywali swoje lotnictwo do zaopatrywania okrążonych oddziałów, jednak mocny ostrzał Paragwajczyków paraliżował zrzuty i nie były one zbyt skuteczne. Niezwykle rzadko dochodziło też do walk powietrznych. Do 1935 obie walczące strony straciły 30 samolotów wszystkich typów, a więc skala działań była niewielka.