Paragwaj wychodził zwycięsko niemal ze wszystkich starć w tej wojnie; było to spowodowane głównie lepszym dowodzeniem oraz lepszą znajomością terenu. Ponadto morale żołnierzy armii paragwajskiej było wysokie, w odróżnieniu od armii boliwijskiej (główną jej część stanowili Indianie pozostający pod dowództwem „białych”, co powodowało ich zniechęcenie do walki, którą traktowali jako prywatną wojnę boliwijskiej i „białej” elity rządowej). Ograniczeniem armii paragwajskiej było jedynie ubóstwo kraju i permanentne braki w zaopatrzeniu. Po 1932 prawie wszystkie paragwajskie ciężarówki, artyleria i broń ręczna były zdobyte na Boliwijczykach. W 1935 Paragwaj opanował większość spornego terenu.

Długotrwały konflikt doprowadził do niemal zupełnego wyczerpania obydwu krajów. Życie straciło ponad 100 tys. ludzi (większość z nich padła ofiarą rozmaitych chorób tropikalnych, 57 tys. z nich stanowili Boliwijczycy). Szczególnie krwawa była bitwa o Ayala, 4-5 lipca 1933 (drugi atak na Nanawa). Paragwaj musiał żywić i ubierać około 30 tys. jeńców, co było bardzo dużym obciążeniem. Wojska paragwajskie zostawiły za sobą znane lasy i na ich drodze znalazły się teraz boliwijskie góry. Paragwaj miał zbyt małe rezerwy ludzkie, aby znieść jeszcze jakiekolwiek straty.