W 1891 inżynier Cornelis Lely (1854–1929) wysunął propozycję zbudowania zapory zamykającej Zuiderzee, a do przyspieszenia realizacji tego planu przyczyniła się wielka powódź, która nawiedziła Holandię w styczniu 1916.
Budowa zapory W pierwszym etapie prac stworzono w latach 1920–1924 próbną, 2,5 kilometrową zaporę o nazwie Amsteldiepdijk, która łączyła wyspę Wieringen z Holandią Północną. Prace nad Afsluitdijk rozpoczęły się w styczniu 1927 i trwały do maja 1932. Zapora, której budowa odbywała się jednocześnie w trzech miejscach, była budowana z piasku i gliny morenowej, wydobywanej z dna Zuiderzee. Oprócz samej zapory stworzono dwie sztuczne wyspy: Kornwerderzand i Breezand. Podstawa zapory została wzmocniona gigantycznymi blokami bazaltowymi, transportowanymi drogą morską ze Szwecji oraz matami z drewna wierzbowego. 28 maja 1932 w obecności królowej Wilhelminy ostatnia przerwa w zaporze została zamknięta, wskutek czego dawna zatoka Morza Północnego Zuiderzee przestała istnieć, a powstał słodkowodny zbiornik IJsselmeer.
Na obu końcach zapory zbudowano dwie śluzy i dwa kompleksy zasuw. W Den Oever jest 15 zasuw, a na Kornwerderzand 10. Pozwalają one na odprowadzanie wody z IJsselmeer, gdy poziom zbiornika się podnosi. Dzieje się tak wskutek napływania wody z rzek, gł.