Historia Pierwszym znanym właścicielem Wierzchosławic był Strzeszek Sulima, cześnik księcia Leszka Białego w latach 1222–1230. Od XV wieku roku, kiedy miejscowość nabyli Tarnowscy herbu Leliwa, Wierzchosławice należały do właścicieli pobliskiego Tarnowa. W XVIII wieku wieś stała się własnością Sanguszków. Nastąpił jej rozwój, jednak właściciele nie byli zainteresowani uzyskaniem praw miejskich. W czasie I Rzeczypospolitej Wierzchosławice znajdowały się w granicach woj. sandomierskiego, w powiecie pilzneńskim.
W roku 1772, po I rozbiorze Polski Wierzchosławice weszły w skład cyrkułu tarnowskiego w Królestwie Galicji i Lodomerii, części Cesarstwa Austrii. Wieś liczyła wtedy prawie tysiąc mieszkańców. W 1797 pożar strawił trzeci z kolei drewniany kościół. W latach 1811–1818 wybudowano nowy, murowany, który istnieje do dziś. Świątynia została konsekrowana w 1825 roku przez biskupa tynieckiego Grzegorza Tomasza Zieglera. Uwłaszczanie chłopów, przyznanie autonomii Galicji oraz powstanie samorządu gminnego w 1866 roku uaktywniło mieszkańców do publicznej działalności. W 1909 roku wójtem Wierzchosławic zostaje Wincenty Witos. Jego zaangażowanie w sprawy polityczne zmobilizowały mieszkańców do działania. W latach 1909–1914 powstały: kółko rolnicze, gminna kasa oszczędności, Ochotnicza Straż Pożarna, mleczarnia i młyn.