Na początku XIX w. rozpoczął się okres rywalizacji obu wielkich kompanii handlowych na terytorium Kolumbii Brytyjskiej. Kompania Zatoki Hudsona założyła Fort St. James i zaczęła używać szlaku wzdłuż rzeki Kolumbia do transportu towarów zakupionych lub zdobytych za górami. Kompania Północno-Zachodnia, poszukując alternatywnej drogi przez góry, wysyła na Zachód Simona Frasera, który wytyczył szlak brzegiem Rzeki Frasera. Rywalizacja zakończyła się połączeniem obu kompanii w 1821. W 1825 r. Kompania przeniosła swoją kolumbijską siedzibę z Fortu St. James do Fortu Vancouver u ujścia rzeki Kolumbia.
Kolonie Wyspa Vancouver i Kolumbia Brytyjska Od początku lat trzydziestych XIX w. rozpoczął się także napływ kolonistów z południa, którego skutkiem jest spór terytorialny pomiędzy Wielką Brytanią a USA. Spór graniczny uregulowany został w 1846 r. traktatem oregońskim, ustalającym granicę wzdłuż południka 49°N. Jednocześnie Wielka Brytania utworzyła dwie odrębne kolonie – wyspę Vancouver (Vancouver Island) i w kontynentalnej części Kolumbię Brytyjską (British Columbia). Wyspa zarządzana była przez gubernatora przy pomocy rady i częściowo wybieralnego ciała doradczego. Kolumbia Brytyjska rządzona była wyłącznie przez mianowanego gubernatora. W 1864 r. powołano namiastkę rady legislacyjnej także i w kolonii kontynentalnej.