na terenie folwarku w Wysokiem wzniesiono przed czterema laty nowe drewniane budynki (in diesem hoeffe sein vierahnsehnnliche in holtz gemeuerte gantz newe zimmer befunden): dom mieszkalny o 12 wiązarach, stodołę o 3 klepiskach i 30 wiązarach, owczarnię o 30 wiązarach z małym domkiem owczarza, a także chlew dla świń. Na podwórze wewnętrzne prowadziło aż siedem bram, a pośrodku znajdowała się studnia. Co do samej nazwy, to wolno przypuszczać, że jest ona prostym odniesieniem do topografii terenu, ponieważ patrząc od strony Pużyc, Wysokie jest rzeczywiście położone na szerokim wzniesieniu, które znacznie góruje nad okolicą (grunty Pużyc znajdują się przeciętnie na wysokości ok. 70–80 m n.p.m., podczas gdy pola Wysokiego położone są na wysokości ok. 110–120 m n.p.m., co daje ok. 40 m różnicy na przestrzeni zaledwie ok. 3 km). Trudno powiedzieć, gdzie dokładnie były usytuowane zabudowania folwarczne. Najstarsze mapy okolicy pochodzą dopiero z lat 30. XIX w., kiedy folwark już co najmniej od pół wieku nie istniał, a jego pola zostały rozparcelowane pomiędzy nowych osadników. Być może znajdował się on na otoczonym bagnami półwyspie ok. 200 m na południe od dzisiejszej zabudowy wsi, który na początku XX w. został opisany jako grodzisko.