Folwark w Wysokiem został zlikwidowany po 1772 r., tj. po I rozbiorze Polski i wcieleniu ziemi lęborskiej do Królestwa Pruskiego, a jego ziemię rozparcelowano pomiędzy kolonistów. Pierwszy spis mieszkańców nowej wsi pochodzi z 1776 r. Sołtysem był wówczas Gottfried Mielcke, a pozostali gospodarze to: Marx, Österrich, Tessmann, Zager, Treppler, Pantz, Borck, Weiss, Rösecke, Nawitzky, Gronow, Piesch (pasterz) – w większości zapewne Niemcy. Według opisu geograficzno-statystycznego dawnego Księstwa Pomorskiego pióra Ludwika Wilhelma Brüggemanna (1743-1817), opublikowanego na przełomie lat 70. i 80. XVIII w., w Wysokiem mieszkało wówczas 12 wolnych gospodarzy, ale w sumie, razem z sołtysem, we wsi było 13 "dymów". Pierwszy w miarę dokładny obraz kartograficzny nowej wsi pochodzi z lat 30. XIX w. i można się na nim doliczyć ok. 13 gospodarstwD. Piasek, Dzieje Brzeźna Lęborskiego oraz Strzelęcina, Kisewa, Kaczkowa, Świetlina, Dąbrowy Brzezieńskiej, Wysokiego, Chrzanowa i Pużyc od pradziejów do współczesności, Gdynia 2023, s. 151.. mały|Wysokie (gm. Łęczyce) na mapie z lat 30. XIX w. (Archiwum Państwowe w Gdańsku). Zwraca uwagę brak miejscowości Dąbrowa Brzezieńska (na południe od Wysokiego), która powstała później.