Sprawował po II wojnie światowej funkcje polityczne w wojsku (w lipcu 1949 mianowany został generałem brygady), obejmując w 1949 funkcję wiceministra obrony narodowej (12 czerwca 1950 został odwołany) oraz szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina„Życie Warszawy”, nr 306 (1808), 6 listopada 1949, s. 1.. 6 marca 1953 stanął na czele Ogólnonarodowego Komitetu Uczczenia Pamięci Józefa StalinaPowołanie Ogólnonarodowego Komitetu Uczczenia Pamięci Józefa Stalina, [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 58, 7–8 marca 1953, s. 2..

W latach 1950–1956 był jednym z sekretarzy Komitetu Centralnego PZPR. Po śmierci Bolesława Bieruta od marca do października 1956 pełnił funkcję I sekretarza tej partii. W PZPR reprezentował nurt środka, niezależny tak od natolińczyków, jak i puławian. W gruncie rzeczy obecność dwóch wrogich sobie frakcji w partii uniemożliwiała mu obranie określonej drogi politycznej. Podczas jego rządów istniało powiedzenie „Więcej schabów, mniej Ochabów”, co oddawało opinie społeczeństwa o I sekretarzu. Od września 1956 jego sprawowanie władzy było oceniane negatywnie przez Nikitę Chruszczowa.