Ze stanowiskami tymi związane było budowanie silnej pozycji Moczara w strukturach PZPR. Uważany był za posiadającego największą władzę ministra spraw wewnętrznych w okresie PRL. Był przywódcą tworzonej od początku lat 60. tzw. frakcji „partyzantów” w PZPR, nastawionej wrogo wobec partyjnych „liberałów” i „kosmopolitów”, skupionych we frakcji puławian. „Partyzanci” (inaczej „moczarowcy”) chcieli wywalczyć władzę w PZPR, posługując się retoryką patriotyczno-narodową. Sprzyjało temu przewodniczenie w latach 1964–1972 przez Moczara Radzie Naczelnej Zarządu Głównego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (w latach 1972–1986 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tej Rady). Moczar był zwolennikiem i inicjatorem przywrócenia do życia publicznego kombatantów z Armii Krajowej, a nawet Narodowych Sił Zbrojnych.
Łukasz Bednarski: