thumb|Kadr z programu utrwalonego metodą telerecordingu. Wadą telerecordingu była utrata jakości Telerecording (znany w USA pod nazwą kinescoping) – metoda zapisu programów telewizyjnych na taśmie filmowej w celu ich zachowania, późniejszego wykorzystania bądź odsprzedaży. Mimo swojej niedoskonałości była to, do czasu wprowadzenia do użytku magnetowidów w roku 1956, jedyna metoda rejestracji programów telewizyjnych.
Technika Telerecording polega na sfilmowaniu obrazu wyświetlanego na wysokiej jakości monochromatycznym monitorze telewizyjnym za pomocą zsynchronizowanej z nim kamery filmowej na taśmę o szerokości 16 mm lub 35 mm. Dźwięk zapisywany jest w postaci optycznej ścieżki dźwiękowej na tej samej taśmie co obraz lub na osobnej perforowanej taśmie magnetycznej.
Migawka o kącie otwarcia 288° w USA W USA kinescopingi rejestrowane były ze standardową dla taśmy filmowej prędkością 24 kl/s dzięki czemu mogły być odtwarzane na dowolnym projektorze filmowym lub telekinie. Dzięki używaniu migawki o kącie otwarcia równym 288° czas naświetlania pojedynczej klatki wynosił 1/30 s i był identyczny z czasem trwania dwóch półobrazów telewizyjnych w systemie NTSC, co pozwalało uzyskać równomiernie na całej powierzchni naświetlone klatki filmowe.