Jako że częstotliwość wyświetlania pól w systemie NTSC wynosiła 60 Hz i nie była całkowitą wielokrotnością częstotliwości klatek na taśmie filmowej, na poszczególnych klatkach utrwalane było jedno całkowite pole obrazu telewizyjnego oraz dolna część pola poprzedniego i górna część pola następnego. W przypadku gdy kamera filmowa nie była precyzyjnie zsynchronizowana z sygnałem telewizyjnym powstawał efekt uboczny w postaci widocznego na obrazie czarnego lub białego paska. W czasach, gdy nie istniały jeszcze półprzewodnikowe pamięci obrazu, nie można było wyeliminować tego zjawiska. Efekt ten nie występował w systemach europejskich gdzie prędkość taśmy filmowej na potrzeby telewizji ustalono na 25 kl/s, a częstotliwość pól w telewizji była dokładnie dwukrotnie wyższa i wynosiła 50 Hz.