Mieczysław Franciszek Rakowski (ur. 1 grudnia 1926 w Kowalewku-Folwarku, zm. 8 listopada 2008 w Warszawie) – polski polityk komunistyczny, historyk i dziennikarz.
Podczas II wojny światowej pracował jako robotnik w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Poznaniu. Po wojnie odbył kurs w Centralnej Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych Wojska Polskiego w Łodzi oraz związał się z Ludowym Wojskiem Polskim. Od grudnia 1946 roku należał do Polskiej Partii Robotniczej, następnie od 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W 1957 roku trafił do redakcji tygodnika „Polityka”. Na jej łamach zaczął podpisywać się jako Mieczysław F. Rakowski. Pod koniec 1957 roku został redaktorem naczelnym „Polityki”, stanowisko to piastował do 1982 roku.
Pełnił stanowiska wiceprezesa Rady Ministrów w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego (1981–1985), prezesa Rady Ministrów w latach 1988–1989, posła na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji oraz ostatniego I sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1989–1990). Za jego premierostwa odbyły się rozmowy przy Okrągłym Stole.