thumb|Kość sitowa, widok z góry thumb|Kość sitowa, widok od strony prawej, błędnik prawy usunięty Kość sitowa () – w anatomii człowieka nieparzysta kość czaszki, o kształcie zbliżonym do sześcianu. Ogranicza dół czaszki przedni, oczodół i jamę nosową. Leży na niej opuszka węchowa.

Budowa Składa się z dwóch prostopadle ustawionych do siebie blaszek: sitowej (poziomej) i pionowej oraz dwóch leżących po bokach błędników.

Blaszka sitowa (łac. lamina cribrosa) leży we wcięciu sitowym kości czołowej, współtworząc część szwu czołowo-sitowego (łac. sutura frontoethmoidalis). W płaszczyźnie pośrodkowej blaszki, w partii skierowanej do dołu przedniego czaszki, znajduje się grzebień koguci (łac. crista galli), służący za przyczep sierpu mózgu opony twardej. Za pośrednictwem dwóch małych skrzydeł grzebienia koguciego (łac. alae cristae galli) blaszka łączy się z nosową częścią kości czołowej. Blaszkę sitową przebija po bokach wiele małych otworków, przez które przechodzą nerwy węchowe.

Blaszka pionowa (łac. lamina perpendicularis) jest cienką, czworokątną płytką, łączącą się w płaszczyźnie pośrodkowej z blaszką sitową. Jest elementem kostnej przegrody nosa. Z przodu łączy się z kolcem nosowym kości czołowej, z tyłu z grzebieniem klinowym kości klinowej, u dołu zaś styka się z lemieszem (łac. vomer).