Błędniki sitowe (łac. labyrinthus ethmoidalis) stanowią największą część kości, łączącą się u góry i przyśrodkowo z blaszką sitową. Znaczną ich objętość wypełniają wysłane nabłonkiem komórki sitowe, wśród których wyróżnia się grupę przednią i tylną, rzadziej środkową. Są one obustronnie zamknięte przez dwie blaszki kostne: boczną (oczodołową) współtworzącą kostną ścianę oczodołu i przyśrodkową. Ściana przyśrodkowa stanowi zarazem ścianę boczną jamy nosowej. Zagina się u góry tworząc małżowinę nosową górną, przykrywającą przewód nosowy górny, do którego otwierają się komórki sitowe tylne. U dołu blaszka przyśrodkowa przechodzi w małżowinę nosową środkową otaczającą przewód nosowy środkowy. Małżowina środkowa z boku przykrywa największą komórkę sitową – puszkę sitową (łac. bulla ethmoidalis). Poniżej puszki sitowej znajduje się wygięty ku tyłowi wyrostek haczykowaty (łac. processus uncinatus), łączący się z wyrostkiem sitowym małżowiny dolnej. Między wyrostkiem haczykowatym a puszką sitową leży szczelina zwana rozworem półksiężycowatym (łac. hiatus semilunaris), prowadząca do lejka sitowatego (łac. infundibulum ethmoidale). Lejek ów jest miejscem, do którego otwiera się większość komórek sitowych, zatoka szczękowa i w połowie przypadków zatoka czołowa. Nie występuje na kości, lecz jest elementem błoniastym.