Wydarzeniem, które wprawdzie nie przyniosło ludności Zabłocia korzyści bezpośrednich, ale przyczyniło się do upowszechnienia nazwy wsi, było odkrycie w 1891 r. zasobów jednej z najbogatszych w Europie solanek jodowo-bromowych i uruchomienie jej wydobycia. Wraz z wyraźnym ożywieniem gospodarczym poprawiła się również sytuacja w oświacie. Wieś nie posiadała szkoły, dlatego dzieci uczęszczały do szkoły parafialnej w Strumieniu. W latach siedemdziesiątych nadbudowano piętro nad parterową szkoła prowizoryczną i w niej uruchomiono szkołę państwową.
Według austriackiego spisu ludności z 1900 w 126 budynkach w Zabłociu na obszarze 806 hektarów mieszkało 871 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 108,1 os./km². z tego 858 (98,5%) mieszkańców było katolikami, 6 (0,7%) ewangelikami a 7 (0,8%) wyznawcami judaizmu, 850 (97,6%) było polsko-, 7 (0,8%) niemiecko- a 2 (0,2%) czeskojęzycznymi. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 129 a mieszkańców do 917, z czego 895 zameldowanych było na stałe, 903 (98,5%) było katolikami, 6 (0,7%) ewangelikami a 8 (0,9%) żydami, 885 (98,9%) było polsko- a 10 (1,1%) niemieckojęzycznymi.