thumb|400px|Bitwa pod Hiribją, XIII-wieczna miniatura Bitwa pod Hiribją – starcie zbrojne, które miało miejsce 17 października 1244 roku pomiędzy siłami krzyżowców i ich sojuszników a wojskami egipskimi, wspieranymi przez Chorezmijczyków. Zakończyło się klęską chrześcijan.
W czerwcu 1244 roku sprzymierzeni z sułtanem egipskim As-Salihem Ajjubem Chorezmijczycy uderzyli na jego polecenie na terytoria krzyżowców. Chorezmijska jazda, w sile 10 tysięcy konnych, spustoszyła ziemię damasceńską i Galileę, zdobyła Tyberiadę, a następnie pomaszerowała na Jerozolimę. 11 lipca 1244 roku Chorezmijczycy wdarli się do miasta, urządzając rzeź jego mieszkańców. Po splądrowaniu Jerozolimy wycofali się w stronę Gazy, gdzie stacjonowało już wojsko egipskie.
Wobec utraty Jerozolimy krzyżowcy zebrali pod Akką armię, która w dniu 4 października wyruszyła na południe na spotkanie nieprzyjaciela. Siły krzyżowców liczyły 600 rycerzy konnych pod dowództwem Filipa z Montfortu i hrabiego Jafy Waltera, ponad 300 templariuszy i szpitalników oraz kontyngent krzyżacki. Armii towarzyszyli bratankowie Boemunda V Jan i Wilhelm z Al-Batrunu, konetabl Trypolisu Jan z Ham, łaciński patriarcha Jerozolimy Robert oraz biskupi Tyru i Ar-Ramli.