116 i 117. thumb|Trójkątne zwieńczenie pałacu Przed II Wojną Światową na terenie Zajączkowa działała szkoła niemiecka. Po zakończeniu wojny budynek szkolny został przejęty i została uruchomiona Szkoła Podstawowa, która przez kolejne lata kształciła młode pokolenia mieszkańców, aż do czasu likwidacji placówki w 1976 roku. Ostatnim pedagogiem i jednocześnie kierownikiem placówki był Józef Wąsik, który powrócił na te tereny po trudnych latach niewoli i pobycie w obozie jenieckim. Obecnie budynek szkoły znajduje się w rękach prywatnych.
Ostatni właściciele Zajączkowa wydzierżawili posiadłość właścicielowi Turowa, który osadził tam swoją pasierbicę, wydaną za mąż za Niemca pochodzenia francuskiego o nazwisku Ginther von Ponzet. Pozostawali oni w majątku do 1945, aż do wkroczenia wojsk sowieckich.
Po II wojnie światowej ziemie majątku zajączkowskiego zostały poddane parcelacji, a obiekty pałacowe ulegały dewastacji. W 1952 roku parcelanci założyli Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną, która uległa rozwiązaniu w 1956 roku, a jej grunty przejęła RSP w Psarskiem. Spółdzielnia zajęła się też odbudową i renowacją obiektów pałacowych oraz gospodarczych.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.