W listopadzie 1945 roku ukończył Oficerską Szkołę Piechoty nr 2 w Gryficach, został awansowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty i skierowany do Suwałk, do 57 pułku piechoty 18 DP na stanowisko dowódcy plutonu moździerzy. W 1947 ukończył kurs szefów sztabów pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (przemianowanym w Wyższą Szkołę Piechoty). Po ukończeniu kursu był wykładowcą nauk społeczno-politycznych w Wyższej Szkole Piechoty. W latach 1949–1953 studiował w Wyższym Wojskowym Instytucie Pedagogicznym w Leningradzie w ZSRR.
Po powrocie do kraju w 1953 roku został przeniesiony do korpusu oficerów polityczno-wychowawaczych i został wyznaczony na starszego wykładowcę w Katedrze Pedagogiki Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie (od 1957 Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżynskiego).