Ślady tej starej budowli znajdują się przy drodze z Międzychodu do Zatomia, w olszynowym lasku nad jeziorem Bielskim.
Wieś początkowo była własnością książęcą później biskupstwa poznańskiego, a w końcu szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodów Kamieńskich, Koleńskich, Prusimskich, a później Kiszewskich. W 1434 leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1508 miejscowość leżała w parafii Kamionna
Średniowiecze Udokumentowane dzieje obecnej osady sięgają końca XIII wieku. 12 maja 1288 książę wielkopolski Przemysł II nadał biskupowi poznańskiemu źreb nad Białą, przyległy do ville episcopi Belsco (łac. wieś biskupa Bielsko). Współwłaścicielem wsi pozostawał Dzierżykraj. Po jego śmierci, jego syn Przedwój, kanonik poznański, za zgodą swych braci nadał 11 czerwca 1306 biskupstwu dwie dalsze części wsi jako zadośćuczynienie za szkody, jakie wyrządził biskupstwu ich zmarły brat, Krzywosąd. Ten został za to właśnie ekskomunikowany i pozbawiony pogrzebu. W nieznanych okolicznościach biskupi utracili w ciągu XIV wieku swą część wsi- najprawdopodobniej drogą zamiany niż sprzedaży, gdyż dobra duchowne nie mogły być zbywane.