W 1419 woźny sądu ziemskiego zapowiedział na rzecz Mikołaja Sikorzyńskiego drogi, łąki oraz las na końcu wsi Biskupice, dąbrowy w obu dziedzinach Biskupice i Sikorzyn oraz Bykowa Górę uznając go tym samym za właściciela tych dóbr. W 1448 Jerzy ze Szczepankowa koło Śmigla] i Biskupic sprzedał za 110 złotych węgierskich Wojciechowi Grobskiemu plebanowi w Kryrowie w powiecie pyzdrskim 5 grzywien szer. groszy praskich czynszu rocznego na Szczepankowie i Biskupicach z zastrzeżeniem prawa wykupu. Za wypłacenie tego czynszu poręczyli wymienieni imiennie w dokumencie kmiecie ze wsi Biskupice: Bartłomiej Biskup włodarz oraz Jakub Grzywacz.
W 1450 wieś staje się całkowicie szlachecką. Kapituła poznańska sprzedała swoją część Biskupic Andrzejowi i Abrahamowi braciom z Jaskółek w zamian za wieś Drożdżyce. W 1465 Biskupice odnotowane zostały jako własność Jerzego Szczepankowskiego. W 1465 Jerzy Szczepankowski z Biskupic toczył spór przed sądem ziemskim z Andrzejem Barklińskim dowodząc, że kopiec stojący nad strugą zwaną Śmierdząca jest kopcem narożnym pomiędzy wsiami Biskupice, Barklin i Poświątne. Kopiec ten odnotowano także w 1521W 1477 odnotowano kolejnego właściciela we wsi Dziersława ze Szczepankowa i Biskupic.