Problem ten rozwiązano przez powołanie się na traktatową klauzulę umożliwiającą zwiększenie wyporności istniejących okrętów o 3000 ton celem dodania im pancerza chroniącego przed atakiem podwodnym i powietrznymNorman Friedman: U.S. Aircraft Carriers, s. 43-44. Zmniejszono jednak nieco opancerzenie okrętu, przykładowo wysokość pasa burtowego zmniejszono z 5,20 do 2,83 metra. Gdy projekt konwersji był na ukończeniu, oryginalne działa krążownika liniowego kalibru 406 mm zastąpiono działami 208 mm. Zabieg ten miał na celu zapewnienie jednostce ochrony przed uzbrojonymi w zgodzie z traktatem w działa 208 mm krążownikami traktatowymi. Ostateczny projekt „Lexingtona” oparty był na przyjętym w 1919 roku projekcie krążowników liniowych, z pochylonym pancerzem bocznym i bąblami przeciwtorpedowymi zainspirowanymi w znacznej mierze projektem HMS „Hood”, dostarczonym po jego zakupie do Stanów Zjednoczonych w 1917 roku.

Budowa i konstrukcja Stępkę pod okręt położono 8 stycznia 1921 roku w należącej do Bethlehem Steel stoczni Fore River w MassachusettsNorman Friedman: U.S. Aircraft Carriers, s. 412. 1 lipca 1922 roku dokonano jego reklasyfikacji na lotniskowiec, zaś wodowanie okrętu nastąpiło 3 października 1925 roku.