Pokład hangarowy okrętu pełnił rolę pokładu głównego i strukturalnego, pokład zaś poniżej hangarowego, był opancerzony i pełnił rolę ochronnąGreen Michael: Images of War, s. 12-13.

Charakterystyczną cechą „Lexingtona” był jego masywny umieszczony za stosunkowo niewielką nadbudówką na sterburcie komin. Przed nadbudówką natomiast i za kominem umieszczonych zostało w superpozycji osiem dział kalibru 208 mm L/55 w czterech podwójnych wieżach. Podobnie jak bliźniacza „Saratoga” (CV-3), okręt wyposażony był pierwotnie w mechaniczną katapultę Nordena, z powodu jednak jej niskiej użyteczności, do połowy lat 30. katapulta została usunięta. Okręt został skonstruowany do przenoszenia 80 samolotów, mógł jednak zabrać do 120 maszyn, zwłaszcza dzięki podwieszeniu dodatkowych samolotów pod sufitem hangaru. Standardowa w czasie początkowej służby „Lexingtona” grupa lotnicza okrętu składała się z 18 samolotów myśliwskich Grumman F2F, 18 bombowców F4B-4, 20 rozpoznawczych SBU-1 Corsair oraz 18 bombowo-torpedowych BG-1.