Ostatecznie 28 czerwca 1800 włączono je do miasta, jednak zachowały one odrębne sądownictwo (poznański sąd uznał, że wydatki związane z objęciem nowych obszarów swoją jurysdykcją nie zostaną zrównoważone kosztami. Natomiast Śródka i Chwaliszewo zachowały ponadto odrębność niektórych cechów rzemieślniczych. Stan taki utrzymał się aż do okresu Księstwa Warszawskiego.
Przemiany urbanistyczne Uczynienie Poznania siedzibą administracji zarządzającej cała pruską prowincją, stacjonowanie dużego garnizonu, oraz włączenie miasteczek i przedmieść w promieniu 1 mili od murów w obręb miasta wywołało gwałtowny przyrost liczby ludności. O ile w 1794 było to 12,5 tys. mieszkańców, o tyle w 1796 było to już ponad 16 tys., a w 1800 niemal 19 tys., a z garnizonem niemal 21,5 tys. mieszkańców. Dotychczasowe miasto w obrębie średniowiecznych murów nie było w stanie pomieścić nowych osadników.