Podczas wyprawy grunwaldzkiej pełnił funkcję oboźnego koronnego (łac. praefectus castrorum). Według Jana Długosza w dniu 9 lipca 1410 roku został mianowany przez króla Władysława „dowodzącym wojskiem” (łac. officium principis militae)Karol Szajnocha: Jadwiga i Jagiełło, za Rocznikami Jana Długosza, t.IV, s.445.. Z rozkazu króla rozstawiał przed bitwą pod Grunwaldem chorągwie skrzydła polskiegoStefan Kuczyński: Wielka wojna z zakonem krzyżackim w latach 1409–1411, Warszawa. MON 1960, s.172.. W czasie bitwy prowadził do boju chorągiew ziemi krakowskiej. Po wyprawie grunwaldzkiej nie otrzymał żadnej nagrody od króla. W 1412 roku bezskutecznie pozwał biskupa Macieja do sądu w Bieczu, o sumę siedmiuset grzywien, dłużną mu jakoby z tytułu kontraktu o wieś Jasionkę. Wyznaczony przez króla sędzia, Krystyn z Ostrowa kasztelan krakowski, rozstrzygnął spór na korzyść biskupa, uznając, że przedstawiony sądowi przez Zyndrama dokument jest sfałszowanyStefan Kuczyński: Wielka wojna z zakonem krzyżackim w latach 1409–1411, Warszawa. MON 1960, s.177.. W 1413 roku Zyndram z Maszkowic, otrzymując wieś Przysietnicę, wziął na siebie obowiązek obrony ziemi przed najazdami Tatarów i przed zbójnikami beskidzkimiKarol Szajnocha: Jadwiga i Jagiełło 1374–1413: Opowiadanie historyczne, Warszawa. PIW 1969, s.603..