Według legendy jego ciało leży w usypisku kamieni znajdującym się właśnie w tej wsi. W czerwcu roku 1414 w zapiskach sądowych występuje już Anna – wdowa po Zyndramie. Z dokumentu królewskiego z 1426 roku wynika, iż Zyndram z Maszkowic, którego siedzibą były Maszkowice koło Nowego Sącza, posiadał z nadania królewskiego w ziemi bieckiej wsie: Jaśliska, Zyndranowa, Lubatowa, Jasionka i Królików.
Zyndram pojął za żonę Annę – mieszczankę krakowską. Miał z nią jedną córkę, która wyszła za mąż za rajcę krakowskiego Jana, który przybrał po teściu przydomek „Zyndram”.
Maszkowice Nie ma żadnych materialnych dowodów na to, iż Zyndram faktycznie zamieszkiwał w Maszkowicach. Przypisywana mu siedziba, „Grodzisko”, czy też jak chce późniejsza tradycja „Góra Zyndrama” była zamieszkana już w prehistorii. Znana badaczka, Maria Cabalska, odsłoniła na wzgórzu w Maszkowicach kamienny gród obronny datowany na epokę brązu i wczesną epokę żelaza. Starożytne osadnictwo w Maszkowicach zanikło na dobre na przełomie er. Stanowisko jest na nowo badane wykopaliskowo nieprzerwanie od 2010 r.