W 1405 odnotowani zostali starsi Stachnik, Staszek i Stanisław, a w 1420 Dziersław.
W 1458 w czasie wojny trzynastoletniej miasto Kębłowo miało dostarczyć 4 pieszych na wyprawę do Malborka na odsiecz polskiej załogi broniącej się w mieście w czasie oblężenia krzyżackiego w latach 1457-1460. W 1474 Jan II Szalony książę żagański z polecenia króla węgierskiego Macieja Korwina najechał Wielkopolskę, a jego wojska spaliły miasto Kębłowo. W czasie tego pożaru Jan uległ poparzeniu.
W 1482 biskup poznański Uriel Górka dał kapitule poznańskiej m.in. dziesięciny z przedmieść w Kębłowie, a w 1493 potwierdził je papież Aleksander VI. W 1510 Byrzyna zapłaciła dziesięcinę plebanowi kębłowskiemu. W 1564 do parafii kębłowskiej należały dziesięciny z 7,5 łana we Wroniawach, 11,5 łana w Widzimiu w wysokości po jednym wiardunku z łanu. W 1581 do parafii kębłowskiej należały Niałek, Widzim, Stradyń, Wroniawy i Solec. W latach 1603-1607 wspomniano kościół parafialny św. Bartłomieja w Kębłowie, a do parafii należały Kębłowo, Niałek Mały, Widzim, Wroniawy, Solec i Stradyń.