Procesy graniczne Majętności miasta Kębłowa należące do Kiełbowskich graniczyły z opactwem cystersów w Przemęcie. Z początku XV wieku zachowało się wiele opisów okolicy przy okazji wielu spraw o granice jakie odbywały się przed sądem ziemskim pomiędzy obiema stronami. Spory te zostały idokumentowane w historycznych zapisach procesowych w wyniku czego zachowały się opisy okolicy miejscowości. W 1419 Dobrogost Kiebłowski wraz z Więcoszką Niałecką mieli wybrać sędziów polubownych, aby rozgraniczyli Niałek z Kębłowem. W 1420 Dobrogost wraz z bratankami Niemierzą i Dobrogostem, dziedzicami kębłowskimi byli w sporze z Więcoszką Niałecką o rozgraniczenie majętności. W 1420 Więcoszka z Niałka przysięgała w tej sprawie, że granice pomiędzy Kębłowem a Niałkiem Małym są takie, jak objechał je Dobrogost Kiebłowski. W 1420 Abraham Kiebłowski zobowiązał się zachować granice pomiędzy Kębłowem a Niałkiem, jakie ustanowił Dobrogost Kiebłowski. W 1445 nastąpiło rozgraniczenie dóbr Kębłowo oraz Solec Abrahama Kiełbowskiego od wsi należących do opactwa cystersów w Przemęcie: Łupice, Stary Dwór, Ptowy (obecnie Kaszczor) oraz Mochy. Granica przebiegała od miejsca zwanego „Obrzyca” przez błota do kopca nad stawem obok „Księżego Brodu”, stąd do pala w stawie wbitego w środku jazu. Staw należał do klasztoru, a jaz do wsi Solec.