leżak.
Ze względu na kamień dolny, służący do mielenia, można również zakwalifikować owe żarna do dwóch różnych grup: żarna o dolnym kamieniu wklęsłym i lejkowato wgłębionym kamieniu górnym żarna o dolnym kamieniu płaskim z naciętymi płytkimi rowkami i zagłębieniami
Żarna rotacyjne również nie posiadały kadłuba i były ustawiane na ziemi. Górny kamień (biegun) wprawiano w ruch obrotowy za pomocą żelaznej osi. Tego typu żaren używano powszechnie na obszarach Polski do końca XIX wieku, a w niektórych miejscach i do I wojny światowej a w Polsce południowo-wschodniej do wczesnych lat 50. XX wieku.
Ponadto można jeszcze wyróżnić żarna o obudowie drewnianej, które dzieli się na żarna kłodowe (cylindryczne pionowe i czworoboczne) oraz żarna w obudowie z desek lub klepek.
Typowe żarna rotacyjne składają się z kamieni żarnowych, osi, paprzycy, rączki (żerdki – kierownicy, żarnówki), kadłuba i mechanizmu regulującego rozstaw kamieni.