Według Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce, podczas II wojny światowej w Laskowicach zamordowano 9 obywateli Polski. We wsi pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Myszków, Będzin i Grabocin. W styczniu 1945 przez Laskowice przeszły kolumny więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych. W toku tzw. „marszu śmierci” wiele osób zmarło lub zostało zamordowanych przez Niemców. Na trasie między Racławicami Śląskimi i Laskowicami w ciągu jednego dnia zastrzelono 10 więźniów. Krótko przed nadejściem Armii Czerwonej w marcu 1945, około 250 mieszkańców Białej uciekających przed frontem zatrzymało się w gospodzie w Laskowicach. Czerwonoarmiści, którzy weszli do gospody, zgwałcili przebywające w niej kobiety i wszystkich ograbili. Kobiety, które próbowały uciec lub opierały się przemocy, zostały zastrzelone.
Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Wówczas w Laskowicach została osiedlona część polskich osadników z Małopolski.
W latach 1945–1950 Laskowice należały do województwa śląskiego, a od 1950 do województwa opolskiego.