Zachowała się treść przywileju lokacyjnego wsi z XIV wieku. W 1340 Mikołaj syn Marcina Tagesi mieszczanina gnieźnieńskiego, kanonik kolegiaty św. Jerzego w Gnieźnie i pleban w Rogoźnie nadał przywilej sołecki Wawrzyńcowi synowi Jana Mądrego. Był on wnukiem Bogdana potomka dawnych sołtysów w Laskowie, którzy to sołectwo niegdyś kupili. Mikołaj pleban wprowadził Wawrzyńca w posiadanie sołectwa w Laskowie, wsi która od dawna była opustoszała. Nadał mu 4 łany wolne, prawo posiadania jatek: rzeźniczej, piekarskiej i szewskiej, prawo trzymania kowala, 1/3 opłat sądowych, 1/4 rudy żelaznej w sąsiedniej miejscowości Ruda, łąkę w Siennie od Niwki do Studzionki i 40 drzew na barcie. Miejscowi kmiecie mieli 4 lata wolnizny na zagospodarowanie, po których mieli dać z ról wykarczowanych dziesięcinę snopową, zaś z tego, co później wykarczują mieli dać 1/3 zboża. Czynsz po upływie wolnizny wynosić miał dla nich po jednej ćwiertni pszenicy, 4 ćwiertnie tytułem daniny zwanej annona, 4 ćwiertnie owsa i 5 groszy czynszu od kmiecia. W czasie sądów sołtys miał dać raz posiłek (łac. „prandium”), a kmiecie dwa razy.