W 1830 istniał w miejscowości folwark. Na początku września 1831 miejscowość ucierpiała w wyniku powodzi. W październiku tego samego roku na ziemi prudnickiej rozpoczęła się epidemia cholery. Od października do listopada 1831 pochłonęła ona 3 mieszkańców Łowkowic. Od 1868 do 1936 w Łowkowicach funkcjonował wiatrak holenderski. W latach 90. XX wieku został zamieniony w kawiarnię.

1 maja 1874 miejscowość weszła w skład obwodu gminy Dobra w powiecie prudnickim, rejencji opolskiej. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu dwa skrzyżowane cepy, pod nimi sierp w słup, a w otoku napis: LOBKOWITZ GEMEIN SIG: / NEYSTAETER CREIS (). Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 693 mieszkańców Łowkowic 13 posługiwało się językiem niemieckim, 671 językiem polskim, a 9 było dwujęzycznych. W wyborach parlamentarnych w Republice Weimarskiej w 1919 najwięcej głosów w Łowkowicach zdobyli chrześcijańscy demokraci.

W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Łowkowice znalazły się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem.