W latach 1387-1400 dziedzicem wsi był Jan Łukowski. Wspomniany został dzięki kilku średniowiecznym procesom sądowym: w latach 1387-1389 o sumy z Piotrem z Połajewa, w 1391 z Dorotą z Gorzewa, w 1392 z Dobrogostem Szymankowskim. W 1400 Jan zwany Łuków odnotowany w aktach sądowych w sporach: z sędzią kaliskim Maciejem z Wąsoszy, z kasztelanem kaliskim Świętosławem z Szubina o 60 grzywien z tytułu poręczenia. W 1400 pierwszy raz odnotowano także Klarę wdowę po Janie z Łukowa, która jako strona wymieniona została w szeregu majątkowych spraw sądowych.
XIV wieczne zapisy sądowe odnotowały także innych mieszkańców wsi: w 1391 świadka Przedwoja z Łukowa, w 1396 świadka Bogusława Łukowskiego, a w 1398 Andrzeja Łukowskiego, który toczył proces z Piotrem Jaworskim mieszczaninem poznańskim.
W połowie XV wieku właścicielami Łukowa i kilku okolicznych wsi byli bracia Mikołaj i Jan Łukowscy synowie Mikołaja Granowskiego oraz Klary Łukowskiej. W 1445 Mikołaj Łukowski z Granowa wraz z matką Anną jako opiekunką zapisał wikariuszom katedry poznańskiej 5 grzywien szer. groszy czynszu rocznego na wsi Spławie od sumy głównej 50 grzywien szer. groszy. W 1470 Jan Łukowski odnotowany został w rejestrze pozwanych przez starostę generalnego Wielkopolski o wiardunki królewskie.