Technologia Pierwsze płyty główne w komputerach, które obsługiwały RDRAM, pojawiły się w 1999 roku. Obsługiwały PC 800 RDRAM, które pracowały przy częstotliwości zegara 800 MHz, podczas gdy przepustowość kości wynosiła 1600 MB/s na 16-bitowej magistrali, używającej 184 piny tworzące moduł pamięci RIMM. Były znacznie szybsze niż wcześniejszy standard PC 133 SDRAM, który pracował z częstotliwością 133 MHz i posiadał 64-bitową szerokość szyny danych (używającej 168 pinów tworzących moduł DIMM) i osiągał przepustowość dochodzącą do 1066 MB/s.

Do negatywnych cech technologii RDRAM należy zaliczyć wzrost opóźnień, zwiększenie wytwarzanego ciepła, złożoność produkcji i kosztów. PC 800 RDRAM pracuje z 45 ns opóźnieniem, a w PC 133 SDRAM opóźnienie wynoszą 7,5 ns. Kości pamięci RDRAM wydzielają także znacząco więcej ciepła niż kostki SDRAM. Każda pamięć RDRAM jest wyposażona w kontroler pamięci, co podnosi złożoność produkcji w porównaniu z SDRAM, który wyposażony była tylko w jeden kontroler pamięci, ulokowany na północnym brzegu modułu. Wysokie koszty produkcji i opłat ponoszonych przy kupnie licencji spowodowały, że ceny RDRAM były od 2 do 3 razy wyższe niż PC 133 SDRAM.