Na początku XX w. 40% samochodów w Stanach Zjednoczonych było na napędzie parowym, 38% – elektrycznym i 22% spalinowym.
Napęd parowy Napęd parowy był sprawdzony i powszechnie stosowany w wielu maszynach. Silnik parowy nie wymagał stosowania biegów, był relatywnie cichy i nie wytwarzał wibracji jak silnik spalinowy. Pozwalał również na osiągnięcie dużych prędkości – w 1906 roku samochód parowy skonstruowany przez przedsiębiorstwo Stanley – Stanley Rocket – pobił rekord prędkości, jadąc ponad 200 km/h. Samochody parowe były szczególnie popularne w Stanach Zjednoczonych. Na przełomie wieków wiodącym producentem na amerykańskim rynku motoryzacyjnym była firma budująca samochody o napędzie parowym, która w latach 1899–1902 wyprodukowała 6 tys. pojazdów tego typu.
Rozwój parowego transportu drogowego w Wielkiej Brytanii został zastopowany przez lobby kolejowe i restrykcyjne prawo – tzw.