Locomotive Act z 1865 roku wprowadził nakaz ograniczenia prędkości drogowych pojazdów o napędzie parowym do 3,2 km/h na terenie zabudowanym i 6,4 km/h poza nim, Red Flag Act z 1865 roku ustanawiał, że każdy drogowy pojazd pasażerski o napędzie parowym musiał mieć trzech członków załogi, przy czym jeden z nich musiał iść przed pojazdem, trzymając czerwoną flagę za dnia i latarnię w nocy.
Chociaż samochody nie wymagały „nakręcania”, to przed podjęciem jazdy trzeba było czekać na przejście wody w parę wodną. Wytwarzanie pary wymagało stałej kontroli podczas jazdy, by nie zostać bez paliwa. Konsumpcja wody była ogromna – przejechanie Wielkiej Brytanii wymagało zużycia 5 ton wody. Napęd parowy okazał się niepraktyczny z uwagi na zastosowanie silnika o spalaniu zewnętrznym.
Napęd elektryczny Samochody o napędzie elektrycznym nie pozwalały na szybkie przemieszczanie się na długich dystansach – elektryczne samochody osobowe rozwijały prędkość 24–30 km/h i miały zasięg ok. 50–65 km. Baterie były ciężkie i wymagały regularnego ładowania, co było bardzo kłopotliwe z uwagi na brak odpowiedniej infrastruktury. Zaletą ich jednak było to, że silnik elektryczny nie wymagał stosowania biegów, był cichy, nie produkował spalin i nie wytwarzał wibracji jak silnik spalinowy.
Napęd spalinowy