Kolejnym właścicielem dóbr mianowskich był Julian Franciszek Kochanowski, syn Konstantego Kochanowskiego. Kochanowski wszedł w posiadanie Mianowa dzięki małżeństwuAkt ślubu 23/1820, Warszawa, Cyrkuł III z Anną Praksedą Jabłonowską, córką Stanisława, posła na sejm czteroletni, konsyliarza Targowicy 1792 r., podstolego nurskiego 1793 r., która wraz z bratem Alojzym dziedziczyła w MianowieSeweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom V, Warszawa 1907 r., s. 293. Nowy właściciel Mianowa znany był z hodowli koni i utworzył tu „doborową stajnię”. Od Kochanowskiego Mianowo kupił hrabia Starzeński, a ten w 1880 roku sprzedał te dobra Menclowi, właścicielowi fabryki narzędzi rolniczych w Białej Cerkwi. Już rok później Mianowo stało się własnością W. Czerniejewskiego.
Warto wspomnieć, że w Mianowie urodził się Teofil Wądołkowski (1841-4 DI 1864), który był z zawodu stolarzem. W czasie powstania styczniowego należał do żandarmerii powstańczej, następnie był strzelcem. W grudniu 1863 roku został aresztowany przez Rosjan Skazano go na śmierć przez powieszenie. Wyrok wykonano w Ostrowi. Jak głosi legenda Wądołkowski stojąc na stołku w koszuli skazańca sam rzucił się ze stołka, żeby szybciej zawisnąć.