Kontynuował działalność w podziemnych strukturach WZZ (do 31 sierpnia 1980), następnie przystąpił do „Solidarności”. Był sekretarzem zarządu Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „S” (do czasu usunięcia z powodu konfliktu z jego przewodniczącym Andrzejem Rozpłochowskim) i członkiem zarządu Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów związku w Gdańsku. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowano go na okres około trzech miesięcy, zwolniony z uwagi na stan zdrowia. W grudniu 1983 został aresztowany po próbie wstawienia tablicy upamiętniającej poległych w trakcie pacyfikacji strajku w kopalni „Wujek”. Zwolniono go w lutym 1984, a w lipcu tego samego roku sprawa została umorzona na mocy amnestii. Był represjonowany i szykanowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa i przedstawicieli władz administracyjnych województwa, m.in. został pozbawiony możliwości zarobkowania.