Pod koniec lat 80. ponownie włączył się w działalność związkową. W 1988 został wiceprzewodniczącym Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Śląsko-Dąbrowskiego „Solidarności”. W 1988 uczestniczył w protestach prowadzonych w KWK „Andaluzja” w Piekarach Śląskich, a także wspomagał strajk w KWK „Jastrzębie”. W tym samym roku brał udział w proteście głodowym w obronie zwolnionych z pracy górników w Katowicach. Był inicjatorem i pierwszym przewodniczącym społecznego komitetu budowy pomnika poległych górników KWK „Wujek”. W 1989 został przewodniczącym rady naczelnej Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy. Bez powodzenia kandydował do Sejmu kontraktowego z rekomendacji tego ugrupowania (w okręgu tym wybory wygrał Adam Michnik z Komitetu Obywatelskiego).

Działalność publiczna w III RP W 1990 został przewodniczącym lokalnej partii – Górnośląskiej Chrześcijańskiej Demokracji. W wyborach w 1991 jako jej kandydat uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Ruchu Autonomii Śląska. Zasiadał w Komisji Handlu i Usług, Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz w Komisji Stosunków Gospodarczych z Zagranicą i Gospodarki Morskiej.